آیا نمی خواهی بیایی ای گل من؟ 

عشق از من و نگاه تو تشکیل میشود

گاهی تمام من به تو تبدیل میشود

ای عابر بزرگ که با گامهای تو

 از انتظار پنجره تجلیل میشود

تا کی سکوت وخلوت این کوچه های شهر

بر زخمهای حنجره تحمیل میشود

آیا دوباره مثل همان سالهای پیش

امسال هم بدون تو تحویل میشود

بی شک به پاس ناز غزلهای  چشم تو

بازار وزن وقافیه تعطیل میشود

یک سین کم گذاشته ام روی سفره ام

این سفره با سلام تو تکمیل میشود

 ********

عید بدون حضور شما که سراسر نور است چه معنا پیدا میکند؟

کاش می آمدی و ما با آمدنت عید می گرفتیم بی توجه به اینکه زمان چگونه است زیرا که شما صاحب زمان هستی و گردش زمین بسته به نگاه شما.

کاش می آمدی و ما با آمدنت لباس های چرکین گناه را از تن بیرون می کردیم و آنروز را عید می گرفتیم.

کاش می آمدی و ما را به کربلا می بردی و عیدی برایمان روضه ی عباس میخواندی...

چه سخت است بی شما لحظه ی تحویل سال چرا که شما صاحب زمانی و ما غافل از این حقیقت...

بدون شما فقط می توان گفت:

سال نو بر دوستداران امام زمان تسلیت...

امشب شب عید بزرگترین عید شیعیان است .

امشب شبی است که دل خانم فاطمه زهرا(س) با به درک واصل شدن عمر شاد گردید.

امشب شب آغاز امامت حضرت حجت بن الحسن(عج) است.

این عید را خدمت حضرتش و همه شما شیعیان تبریک و تهنیت عرض می کنم .

شادی دل نازنین خانم فاطمه زهرا :

بر ابوبکر و عمر لعنت، بیش باد

بر عمر لعنت، بیش باد

بر عثمان و عمر لعنت ، بیش باد

ناز شصت حضرت ابولولو صلوات

یا علی

همه در اشتیاق عجیبی به سر می بردند و در عین حال کسی باور نمی کرد که داره می ره کربلا یه عده از بچه ها هم که در حسرت کربلا به سر می بردند اومده بودند بدرقه.

اتوبوس که رسید یواش یواش بغض ها ترکید و بچه ها شروع کردند به گریه کردن .

یکی از سخت ترین لحظه های زندگیم بود چون میدیدم من دارم میرم و اونایی که بیشتر از من لیاقت دارند دارن منا بدرقه میکنند .

از همه سخت تر لحظه ای بود که باید از زیر قرآن رد میشدیم ، همه رفتند اما من وقتی خواستم برم بغض تو گلوم ترکید آخه اون کسی که قرآن به دست داشت سید حسین بود .

آخر يه روز حاجتما ازت ميگيرم

ميام تو بين الحرمين برات مي ميرم

از بچگيم يه قاب عكس ، عجيب منا ديوونه كرده بود

مادرم مي گفت:اين خيابون ،يه خيابون بهشتيه

اسمش بين الحرمين.

***

از همون بچگي هام ديوونش شدم

از اون به بعد با خودم مي گفتم :

يعني ميشه يه روز من را تو اين خيابون بهشتي راه بدن ،

اما هربار اين سوال پيش مي اومد با خودم مي گفتم :

آخه تو بهشت كه سگ راه نمي دن ، اونم اگه روسياه باشه.

***

گذشت ...

ارباب رسم اربابي را به جا آورد ،

هرچند من رسم نوكري را هيچ گاه به جا نياوردم .

و من كربلايي شدم...

از همون روز اول با خودم عهد كرده بودم اگه يه روزي آقا طلبيد

و منا كربلايي كرد ، براش يه هديه ببرم .

هرچي با خودم فكر كردم ديدم چيزي ندارم كه لايق آقا باشه .

بنابراين  عهد كردم جونمو به آقام هديه كنم ...

***

شما را به امام حسين (ع) قسم دعا كنيد آقا اين هديه ناقابل را از من قبول كنه...

اگه قبول نكنه تا ابد شرمنده ام ...

***

آقا اين سگ روسياه و پستت را بپذير...

يا علي...