شنیده بودم هر آدمی گم شده ای دارد و باید هجرت کند تا گم شده اش را بیابد

هجرت از خود،هجرت به سوی آسمان...

خیلی دلم گرفته بود،از اینکه محرم امسال هم داره تموم میشه ومن هنوز همون آدم قبلی ام.

امسال خیلی دلم تنگه کربلای ارباب بود...

یه دفعه حرف یه آدم بزرگ تو خاطرم زنده شد که می گفت:

دل هر جا هست ،آدمم همون جاست،اگر لایق ببینند آدم رو می برند.

بهم گفت هنگام دلتنگی زیارت عاشورا بخون،که مخصوص اهل راز ویک حقیقت عرشی است.

می گفت آدم تو زیارت عاشورا حتی یکجا هم از خدا دنیا نمیخواد،بلکه آخرین مرحله ی زیارت عاشورا فناست، ذکر سجده اش را به یاد آر:

"خدایا مرا حسینی کن،مرا در خط مردانگی و آزادی و عشق به خودت قرار ده."

ای خدای ابا عبد الله

کاری کن که این دل آرام بگیرد.

هر که در عالم بنده ی خداست بر سر سفره ی امام حسین(ع)بندگی آموخته است، اورا پدر بندگی خدا و نیز پدر همه ی بندگان خدا می نامند.

یا ابا عبد الله بابی انت وامی یابن الزهراء

چه زیبا به قلم آورده اند شهید آوینی حرف دل را که:

حرم عشق کربلاست و چگونه در بند خاک بماند آنکه پرواز را آموخته است و را ه کربلا را می شناسد.  

خدایا عشق به پریدن و عطش برای رسیدن شدت گرفته است،حالا که روزنه های شهادت بسته است راهی به سوی خودت برایمان بگشا...

"به امید ظهور دولت منتقم خون حسین(ع)"

دعامون کنید، که خیلی محتاج دعاتونیم...

یا حسین...